فطر یعنی بندگی نه یعنی عید سرافرازان بندگی .

عید آنان که آغاز نمودن اطاعت و طاعتی را که با نیت قرب الهی بود و دعا نمودند که خدایا آنان را در میهمانیت بپذیر و بعد سجده عاشقانه نمودند و بر تارک هستی اش پیمانه ای بلند که ای خدای . ما چیزی جز کاسه نیازپیش تو نیاوردیم و سر در آستان توبه ات ساییدیم . پس ای اله و ای خدا ما را نا امید مگردان و او نیز آنان را به قدر رهنمون شد و از آنان خواست تا در قدر دست بندگی بر آستان وی بلند نماید و بی پروا از او بخواهند که ای غیاث المستغیثین و ای غایه الامال العارفین ما را تو باش یاور و پاسدارنده .

پس ما را در نهایت صراط مستقیم قرار ده و او نیز در همان شب قدر آنان را قدر نهاد به مقدراتی که بهترینش باشد و شاید این نه قدر ما که قدر اوست و اگر از ما بود نه این مقدار که کمترین قدر نیز نمی توانستیم بیابیم از آن شب قدر .

پس او ما را رقم زده بود و ما بدنبال این عید بندگی بی محابا فریاد زنانیم که

ربنا لاتزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا